เขาคงหนาวมากเลยใช่ไหม เขาเป็นหวัดง่ายน่ะ
- กลัวเป็นหวัดจังเลย - ไม่เป็นไรค่ะ
ผมพูดถึงตัวเอง ไม่ใช่คุณ
อ๋อค่ะ คุณเป็นหวัดง่ายนี่เนอะ
ฉันจะไม่ลืมแน่ๆ
ว่าพี่ชื่ออี... อี...
ยัยเด็กโง่ ลืมอีกแล้วสินะ นั่นไม่ใช่ชื่อพี่
ชื่อของพี่คืออี ซ็อง...
เขาเป็นยังไงบ้างตอนนั้น ฮยอนของฉันเป็นยังไงบ้าง
ใช่แล้วล่ะ ฉันแน่ใจว่า คุณผู้หญิงพูดว่า "ฮยอน"
เด็กๆ อาจจะจำอะไรสับสนผิดพลาดได้
แล้วถ้าฉันเข้าใจผิดไป เพราะการออกเสียงมันฟังคล้ายๆ กันล่ะ
พี่ซ็องฮยอนคะ
อะไร
ฉันเรียกคุณว่าซ็องฮยอน ทำไมคุณถึงตอบรับฉันล่ะ
คุณเคยเปลี่ยนชื่อมาเหรอคะ
ชื่อเก่าคุณคืออี ซ็องฮยอนใช่ไหมคะ
ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณพูดเรื่องอะไรอยู่
ฉันได้ยินมาอย่างชัดเจน ตอนที่ฉันคุยเรื่องที่ถูกลักพาตัวไปกับคุณแม่ของคุณ
เธอพูดว่า "ฮยอนของฉัน"
ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เลขาคิม
อย่าใส่ใจมากนักเลยนะ กับสิ่งที่ผมพูดไปตอนหลับน่ะ
มันก็แค่เคยชินกับการตอบออกไป เวลาที่ได้ยินเสียงคุณ
เราไปกันเถอะ เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง
มันดูเป็นธรรมชาติมากเลย อย่างกับว่าเขาขานรับเวลาที่มีคนเรียกชื่อเขา
ฉันได้ยินมาอย่างชัดเจน ตอนที่ฉันคุยเรื่องที่ถูกลักพาตัวไปกับคุณแม่ของคุณ
เธอพูดว่า "ฮยอนของฉัน"
ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่อยากไปคนเดียว ไปกับฉันนะ
- เจ้าหนู ไปกับฉันนะ - ไม่!
ไม่ต้องรู้หรอกนะ
ไม่นะ พี่ชาย
อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว
ผมไม่อยากทำให้คุณร้องไห้อีกครั้ง
มีเรื่องอะไรแต่เช้าเหรอจ๊ะ
หนูรีบมาที่นี่ ต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่เลยใช่ไหม
คือหนูมีเรื่องอยากจะถามหน่อยค่ะ
ถามมาเลยสิ
ท่านรองประธานเคยเปลี่ยนชื่อมาก่อนใช่ไหมคะ
อะไรนะ
คุณพูดว่า "ฮยอน" ก่อนหน้านี้
หนูแค่สงสัยว่ามันคือเขารึเปล่าคะ
หนูพูดเรื่องอะไรกัน...
หนูอาจจะฟังผิดไปก็ได้นะ
ไม่หรอกค่ะ หนูจำได้ว่าคุณถามว่า "ฮยอนของฉันเป็นยังไงบ้าง"
ตอนที่คุณกำลังพูดถึงเรื่องลักพาตัว
หนูไม่แน่ใจว่าคุณจะรู้สึกยังไง
แต่สำหรับหนู มันดูเหมือนว่า "ฮยอน" ก็คือชื่อของท่านรองประธาน
ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก
หนูรู้นะคะว่ามันเป็นเรื่องยาก
แต่คุณช่วยบอกหนูทีได้ไหมคะ ว่ามีอะไรที่หนูยังไม่รู้
เด็กผู้ชายที่หนูอยู่ด้วยตอนนั้น
คือซ็องยอน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครคือฮยอน
หนูฟังผิดไปแล้วล่ะ
- แต่ว่า... - เลขาคิม
ฉันเหนื่อยนิดหน่อยนะ ขอตัวก่อนนะ
ค่ะ ได้ค่ะ
งั้นหนูกลับก่อนนะคะ
คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ
ฉันมาพบคุณแม่ของคุณค่ะ
ผมพยายามโทรหาคุณ ดีใจที่ได้เจอเลยนะ
ทำไมเหรอคะ
ผมจะให้ไดอารีของคุณคืนไปน่ะ
อ๋อค่ะ...
รอแป๊บนะ เดี๋ยวผมไปเอามาให้
คือ...
คุณพอจำอะไรได้บ้างไหมคะ หลังจากที่ได้อ่านไดอารีของฉันแล้ว
ก็...
โทษทีนะ
ผู้หญิงที่ลักพาตัวเราไป คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าเธอมีลักษณะเป็นยังไง
หน้าตาของเธอ ผมของเธอยาวแค่ไหน หรือรูปร่างของเธอน่ะค่ะ
จำไม่ได้เลยครับ
แล้วตอนที่เราอยู่ที่นั้นหรือตอนที่ ออกมาจากบ้านหลังนั้น จำอะไรได้บ้างไหมคะ
ทำไมจู่ๆ ถึงถามคำถามพวกนั้นล่ะ
ฉันไม่คิดว่าไดอารีของฉัน ช่วยให้คุณจำอะไรได้เลยนะคะ
คุณจำอะไรไม่ได้เลย
คือผมแค่รู้สึกว่าจำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่สามารถจำมันได้ต่างหากล่ะ
อาจจะเป็นจิตใต้สำนึกที่คอยปกป้องตัวเอง
เพราะมันเป็นประสบการณ์ที่แสนเจ็บปวด
ไปรอผมที่ห้องนั่งเล่นนะ เดี๋ยวผมกลับมา
ความทรงจำของเขา มันเหมือนกับว่าเขาได้ยินคนอื่นเล่าให้ฟังมาอีกที
รอนานไหม นี่ไง ไดอารีของคุณ
คือว่า...
สองรูปนี้ รูปไหนคือคุณเหรอคะ
นี่รูปผมครับ
รูปฝั่งซ้าย จำไม่ได้เหรอครับ
มีโซ ผมมาคิดๆ ดูนะ
เหตุผลที่ผมชอบคุณ มันไม่ใช่แค่ว่าเพราะผมอยู่กับคุณในตอนนั้น
ผมไม่ได้อยากให้คุณ ให้คำตอบกับผมตอนนี้เลย แต่แค่...
ผมแค่อยากให้คุณได้รับรู้สิ่งที่ผมรู้สึก
คุณจีอา คุณย้ายบ้านรึยังครับ
ค่ะ จากบ้านมาที่ทำงาน แค่ห้านาทีเอง เร็วมากเลยค่ะ
สถานที่ก็สะดวกสบายมากๆ เลย
แล้วเมื่อไรจะเชิญพวกเราไป สถานที่ที่สะดวกสบายแบบนั้นล่ะคะ
- คะ - ก็ปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่ไงล่ะ
มันเป็นอะพาร์ตเม้นต์ห้องเดี่ยว เล็กมากเลยนะคะ
แล้วฉันก็ทำอาหารได้แย่มากเลย
คุณจ๋า พอเถอะนะ
เราไม่ใช่พวกรุ่นพี่ที่จะไปกดดันรุ่นน้องหรอกนะ
ไก่ ตีนหมู ผัดเปรี้ยวหวานหมู และก็ซี่โครงตุ๋น
แค่สั่งอาหารพวกนั้นมา เราก็มีความสุขกันมากๆ แล้วนะ
เห็นไหม ง่ายจะตาย
คุณโชคดีจังเลยนะ ที่มีรุ่นพี่อย่างเรา
โอ้ใช่ พรุ่งนี้วันสุดสัปดาห์นี่
พรุ่งนี้เหมาะเจาะเลยนะ ตกลงไหม
- ตกลง - ตกลง
ตกลง
เลขาคิมน่ะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
เราจะไปกันที่บ้านจีอาพรุ่งนี้ ไปด้วยกันไหมคะ
พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำธุระกับที่บ้านน่ะค่ะ
อ๋อค่ะ
เราจะให้คนละเท่าไรดีครับ สำหรับของขวัญขึ้นบ้านใหม่
เราห้าคนและรวมเลขายางด้วย คนละสองหมื่นวอนดีไหม
เขาต้องคอยเตรียมตัวตลอด เขาไปไม่ได้หรอกนะ
และคุณก็คิดอะไรง่ายเกินไป
เงินแค่นั้นจะเอาไปซื้ออะไรได้ล่ะ
- คุณพักคนฉลาด - ครับ
เก็บคนละ 24,900 วอนแล้วกันนะ
ถ้างั้น เราก็จะได้ไปปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่กันแล้ว
มีความสุขจังเลย
- จะใส่ชุดไหนไปดีนะ - ผมควรจะเพลิดเพลินกับงานวันนี้
(รองประธาน อี ยองจุน)
เขาคือคนที่ฉันเฝ้าตามหามาตลอด
ทำไมทุกคนถึงยืนกรานว่าคือซ็องยอนกันนะ
ท่านรองประธานจำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอ
ฉันควรจะแกล้งทำเป็นว่า ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วกัน
เลขาคิม อรุณสวัสดิ์
คุณต้องไปสาขาในเครือตอนบ่ายสามค่ะ
หลังจากนั้น ก็ไปทานมื้อเย็นกับพวกซีอีโอ
คุณจีอาจะไปกับคุณนะคะ
ถ้างั้นผมก็จะไม่ได้อยู่กับคุณ จนถึงตอนเย็นเลยสินะ
ค่ะ
แย่จังเลย
มาหาผมที่บ้านคืนนี้แล้วกันนะ
ว่าไงนะคะ กลางคืนเหรอคะ
คุณคิดอะไรของคุณน่ะ
บ้านผมและตอนกลางคืน
สองคำนี้ฟังดูล่อแหลมและเซ็กซี่ดีนะ
มันอาจทำให้จินตนาการเตลิดไปไกล
ตอนเด็กๆ ฉันไม่เคยเข้าโรงเรียน ที่สอนความคิดสร้างสรรค์แบบคุณหรอกค่ะ
ฉันเลยไม่ได้คิดอะไรไปไกลขนาดนั้น
แย่จังนะ
คุณช่วยผมจัดเอกสารในห้องอ่านหนังสือหน่อยสิ
ได้สิ ไม่ต้องห่วงนะคะ
พี่คะ
ว่าไงนะ
คุณพูดว่าอะไรนะ
ฉันแค่อยากเรียกคุณแบบนั้นน่ะค่ะ
พี่คะ
งั้นเรียกแบบนั้นเรื่อยๆ นะ ผมอนุญาตให้เรียกได้
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ ครั้งเดียวก็พอแล้วค่ะ
คุณเรียกผมแบบนั้นเรื่อยๆ ก็ได้นะ...
น่าจะอัดเสียงเอาไว้
ท่านรองประธานคะ
คุณมาก่อนที่นัดไว้
เห็นกล้ามของผมภายใต้เสื้อคลุม คงรู้สึกไม่ดีต่อใจสินะ
เดี๋ยวไปแต่งตัวก่อน แล้วเดี๋ยวกลับมานะ
หรือว่าแผลพวกนั้นมาจาก ตอนที่ถูกลักพาตัวไปและโดนมัดเอาไว้นะ
คิดไม่ออกเลยว่าจะเจ็บปวดสักแค่ไหน
ร้องไห้ทำไมกันเนี่ย
- ว่าไงคะ พี่ - มีโซ เธออยู่ไหน
อยู่ที่บ้านท่านรองประธานค่ะ
อะไรนะ ทำไมไปอยู่ที่นั่นตอนดึกดื่นอย่างนี้ล่ะ
นี่เธอเป็นแฟนกับเขาจริงๆ แล้วเหรอ เจ้าคนเห็นแก่ตัวคนนั้นเนี่ยนะ
พี่คะ เขาไม่ได้เป็นคนเห็นแก่ตัวนะ
เขานิสัยดีกว่าที่ฉันเคยคิดเอาไว้
ขอเถอะค่ะ
ฉันไม่อยากให้พี่กังวลเรื่องของเราอีก
ยังไงก็เถอะ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง โอเคนะ อย่ามาสายล่ะ
ได้ค่ะ บาย
ให้ตายเถอะนะ
พี่ๆ เธอไม่อยากให้คบกับฉัน ถึงกับทำเธอร้องไห้เลยเหรอ
ทำไมกันนะ...
นึกว่าจะติดป้ายต้อนรับฉันเสียอีก หรือว่า...
ฉันเพรียบพร้อมเกินไป จนทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดกันนะ
นาย เจ้ายองจุน
ทำตัวให้เพรียบพร้อมน้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอ
เกลียดตัวเองจริงๆ เลย
เลขาคิม
ทุกอย่างจะโอเคเองนะ
ค่ะ นอกจากเอกสารสำคัญ เอกสารทั้งหมดที่มีอายุสิบปีขึ้น...
ไม่ใช่เรื่องนั้น
ทุกเรื่องที่ยุ่งยากกวนใจที่คุณกังวลอยู่ จะโอเคเองแหละนะ
- อะไร... - ผมได้ยินตอนที่คุณกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
ดูเหมือนพี่สาวคุณกังวลเรื่องของเรามากๆ เลย
ผมจะจัดการความกังวลออกไปเองนะ
คุณก็รู้ ผู้คนไม่อาจปฏิเสธออร่าในตัวผมได้
ผมจะพยายามทุกวิถีทาง เพื่อให้พวกพี่คุณยอมรับผม
ไม่ต้องห่วงนะ
ไม่ต้องมาส่งก็ได้คะ
เราจะได้อยู่ด้วยกันนานขึ้นไง
ไม่งั้นคงเศร้าที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้
ผมหมายถึงคุณน่ะนะ
ค่ะ นั่นสิเนอะ
พรุ่งนี้ผมไม่ต้องทำอะไร อยากไปเดตด้วยกันไหม
พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำธุระกับที่บ้านน่ะค่ะ
จริงด้วย วันหยุดสุดสัปดาห์ของปี ที่คุณจะได้หยุดนี่ ใช่ไหม
- ค่ะ - ปีนี้ก็ไปเชบูโซอีกเหรอ
ค่ะ
งั้นขอตัวก่อนนะคะ
จริงสิ ท่านรองประธาน
นี่...
อะไรเหรอ
กลับบ้านดีๆ นะคะ อายจังเลย
ลาก่อน
นายกำลังกังวลเรื่องอะไร
สีหน้านายกำลังบอกแบบนั้น
ใช่แล้ว
ขอเถอะนะ ฉันอยากพูดเรื่องนี้
ก็ว่ามาเลยสิ
พูดดีไหมนะ
วันก่อนฉันเห็นเมียเก่าน่ะ
เธอกำลังอยู่กับผู้ชายอีกคน
ดูมีความสุขมากเลย
นายดูเศร้าใจมากเลยนะ
ใช่ ฉันจะเป็นบุคคลที่เศร้าใจ ที่สุดของเดือนนี้ในสามอันดับแรกแน่ๆ
เธอไปคบกับผู้ชายคนอื่นได้แล้วยังไงกัน
ตอนคบกัน นายน่าจะทำได้ดีกว่านั้นนะ
ฉันทำดีกับเธอนะ
นายไม่รู้หรอก
ฉันมักจะซื้อกระเป๋า และเครื่องประดับให้เธอบ่อยๆ
ฉันเคยทำอาหารเช้าให้เธอกิน และขนาดเธอไม่แต่งหน้า ฉันยังชมเลย
แถมทำดีกับครอบครัวเธอมากๆ เลยนะ
ครอบครัวเธอเหรอ
รู้ไหม เหมือนที่คนพูดกันว่า "รักฉัน แล้วก็ต้องรักหมาของฉันด้วย"
ฉันทำดีกับครอบครัวของเธอมากๆ เลย
ครอบครัวเธอแบบว่า...
"ลูกเขยของฉันนี่ดีจริงๆ เลย ดีมากๆ คุณเป็นคนดีจังเลยนะ"
"ดีมากๆ สุดยอด"
- งั้นเหรอ - ใช่
- นายดีแค่ไหนกันเชียว - ไม่เชื่อฉันเหรอ
เปล่า ฉันแค่สงสัยเผื่อว่านายรู้ว่าต้อง เข้าหาครอบครัวยังไง
ครอบครัวน่ะนะ...
นายอยากสร้างความประทับใจ ให้ครอบครัวเลขาคิมเหรอ
อะไรกัน...
จะบอกยังไงให้นายเข้าใจดีนะ
ฟังนะ เจ้านาย
รู้ไหม พวกคนที่อยากทำสัญญากับเรา พยายามอย่างมากที่จะให้เราสั่งซื้อจากพวกเขา
พวกเขาพยายามพิสูจน์ตัวเอง และทำให้เห็นว่าพวกเขาเป็นบริษัทที่ดี
- ใช่ - ก็นั่นแหละ
นายก็เหมือนบริษัทใหม่ ที่ต้องพิสูจน์ตัวเองกับบริษัทใหญ่ๆ
ซึ่งก็คือครอบครัวของมีโซ และนายก็ยังไม่มีความน่าเชื่อตอนนี้
ดังนั้น จากนี้ไป
นายก็ต้องพิสูจน์ตัวเอง และทำให้พวกเขาเห็นว่านายคือบริษัทที่ดี
เข้าใจแล้ว
แล้วนายทำยังไงเหรอ
อย่างนี้นะ...
นายก็เอนตัวไปข้างหน้า 45 องศา
เอามือมาประกบกัน
และก็พูดว่า "ใช่ๆ แน่นอนครับ"
บอกกับตัวเองไว้ "ใช่ๆ ฉันทำทุกอย่างตามที่บอกมา"
อะไรนะ
ฉันเอาศักดิ์ศรีทิ้งไว้ที่บ้าน ตอนที่ฉันไปเจอครอบครัวเธอน่ะ
เกินไปหน่อยไหม
ต้องทำขนาดนั้นเลยนะ ถ้านายอยากให้ครอบเธอยอมรับในตัวนาย
เป็นอะไรไป
ฉันกำลังคุยเรื่องที่ฉันกังวลอยู่ แล้วจู่ๆ ฉันมาฟังเรื่องนายได้ไงเนี่ย
ขนลุกจังเลย
ให้ครอบครัวเธอยอมรับเหรอ...
ฉันทำความสะอาดห้องให้แล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะคะ
- ค่ะ - ขอบคุณค่ะ
- สบายจัง - สบายจังเลยนะ
เรามาที่นี่กันทุกปี และรู้สึกว่าเหมือนเป็นบ้านญาติแล้ว
มีโซ ทำไมเธอดูเครียดจังเลย
เธอดูหน้าตาเซ็งๆ ตั้งแต่มาแล้ว เป็นอะไรไป
ก็ไม่เชิงน่ะ
เป็นเพราะเรื่องที่ฉันพูดไปเมื่อวานเหรอ
ที่ฉันกดดันเธอเรื่องท่านรองประธานนั่นใช่ไหม
- เปล่า... - มีโซ
ฉันก็เหมือนแม่ของเธอนะ
จะให้ฉันนั่งอยู่เฉยๆ ในขนาดที่เธอกำลังจะมีความรักแบบหฤโหดเหรอ
ฉันคิดเรื่องนี้มาแล้ว และเขาก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับเธอ
เพราะพี่ยังไม่เคยเจอเขาต่างหากล่ะ เขามีด้านดีตั้งเยอะแยะ
นี่ มัลฮุย เธอน้ำหนักลดลงเหรอ เธอดูผอมลงนะ
- จริงเหรอ - ใช่
ฉันน้ำหนักขึ้นตั้งสองกิโลกรัมนะ
อาจจะเป็นเพราะใส่ชุดสีดำน่ะ
จะอะไรก็ช่างเถอะนะ รื่นเริงไว้ มีโซ
เราจะมีวันที่สนุกสุดเหวี่ยงกันไปเลย
ก็ได้ ไปสนุกกันเลย
สบายจังเลย
เราสนุกกันมากๆ เลยนะ
- ถึงบ้านคุณแล้ว - ใช่เลย
ถึงแล้วใช่ไหม
ค่ะ ถึงแล้ว ทางนั้นค่ะ
- ที่นี่เหรอ - ที่นี่เหรอ
- คุณนั่นเอง ที่อยู่ชั้นสาม - สวัสดีค่ะ
พาเพื่อนๆ มาเหรอ
ค่ะ จะจัดปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่น่ะค่ะ
ไปจัดชั้นดาดฟ้าได้เลยนะ และขอให้สนุกกันนะ
ค่ะ ลาก่อนค่ะ
ชั้นดาดฟ้าเหรอ ดีกว่าเดิมอีกนะ
ดื่มกันบนชั้นดาดฟ้า ต้องทำให้การดื่ม มีบรรยายกาศที่ดีขึ้นและสนุกขึ้นแน่
ไม่เอาค่ะ มันร้อนน่ะ ไปดื่มกันที่ห้องเถอะค่ะ
ทำไมล่ะ มันร่มรื่นและสนุกจะตายที่ได้ดื่มข้างนอก
ไปกันเลยไหม ขึ้นไปชั้นดาดฟ้าสูงๆ ซึ่งก็สูงพอๆ กับคุณสมบัติของผม
แต่ว่า คนที่อยู่ชั้นดาดฟ้าจะรู้สึกอึดอัดได้นะคะ
ใช่ว่าเราจะมากันทุกวันซะหน่อย เขาไม่ว่าเราหรอก ไปกันเถอะ
- โอเค - เดี๋ยวค่ะ
ไปที่ห้องฉันกันก่อนนะ และไปเอาอาหารกัน ได้ไหมคะ
ส่วนฉันจะไปที่ชั้นดาดฟ้า และไปทำความสะอาดม้านั่งแล้วกัน
มันสกปรกมากเลย ไม่ต้องรีบนะคะ
โอเคๆ
- เธอนี่ใจดีจังนะ - ใช่
- เยี่ยมเลย ชั้นดาดฟ้า - ไปกันเถอะ
เธอเตรียมอะไรให้เราเยอะเลยเนอะ
โตเร็วๆ นะ และก็ออกผลใหญ่ๆ
พวกนายไม่ต้องออกผลเล็กเท่าลูกเชอร์รีก็ได้ เพราะพวกนายเป็นมะเขือเทศราชินี
เรามีปัญหากันแล้ว
อะไร คนที่บริษัทกำลังมากันเหรอไง
รู้ได้ยังไงคะ พวกเขากำลังขึ้นมาตอนนี้กันแล้ว
พวกเขามาจัดปาร์ตี้กัน และอยากขึ้นมาจัดบนนี้
อะไรนะ
- ไม่มีเวลาแล้ว ไปหาที่หลบซะ - ทำไมผมต้องหลบด้วย
- คุณควรต้องไม่ให้พวกเขามาที่นี่สิ - ไม่นะ
เธอสั่งมาตั้งเยอะเลย
เร็วเข้า
- บ้าเอ๊ย - ตายแล้ว
- บ้าจริงๆ - คุณไปไหนน่ะ
ว้าว บรรยากาศดีมากๆ เลย
ให้ตายสิ หลังฉัน
ทำไมถึงขึ้นมากันเร็วจังเลย ฉันให้พวกคุณเอาอาหารขึ้นมานี่
คุณคิดว่านั่นเป็นหน้าที่ของผมเหรอไง
กระดูกฉันบอบบาง ก็เลยแบกของหนักไม่ไหวน่ะ
คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีแรงแบกขึ้นมาหรอก
ว้าว ม้านั่งดูดีจังเลย
- ตรงนี้ - นี่ไง
วิวสวยมากเลยนะ
วิวตอนกลางคืนต้องสุดยอดไปเลยนะ
งั้นมาดื่มจนค่ำกันไปเลย
ทั้งคืนเลยเหรอ
อะไรกันเนี่ย...
- นั่งสิ - นั่งก่อนทุกคน
- คุณสั่งมาเยอะเลยนะ - ฉันรู้ค่ะ
ให้ตายสิ
เร็วเข้าๆ
- เสร็จแล้ว - ไชโย
ท่านรองประธานคะ
มาที่นี่ได้ยังไงคะ
ยินดีที่ได้พบกันครับ ผมชื่ออี ยองจุน
ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะคะ
ก็คุณบอกว่าคุณพักที่โรงแรมเดิมตลอด เวลามาที่เชบูโซ
คุณทำข้อเท้าเคล็ดตอนที่เล่นแบดมินตัน ที่โรงเรียนใกล้ๆ กับโรงแรมนี้
เมื่อสองปีที่แล้ว
ผมก็เลยหาข้อมูลโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ โรงเรียน และมันก็มีแต่โรงแรมนี้
ไม่ใช่ค่ะ คือฉันหมายถึงว่า อะไรคือเหตุผลที่คุณมาที่นี่ ฉันมากับพวกพี่ๆ นะคะ
ผมถึงมาที่นี่ไง
พวกเขากังวลเรื่องเรามากๆ
ผมก็เลยจะทำให้พวกเขาเลิกกังวล
- ผมจะทำเต็มที่ให้พวกเขายอมรับ... - มีโซ
พี่คะ
คงไม่มาไกลขนาดนี้เพราะเรื่องงานหรอกนะ ฉันถามได้ไหมว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่
พวกคุณคบกันอยู่เหรอคะ
- ไม่ใช่ คือ... - ครับ เรากำลังคบกันอยู่
ผมเข้าใจดีว่าพวกคุณกังวล เรื่องที่เราคบกัน
แต่ไม่ต้องกังวลมากไปหรอกนะครับ
มันลึกซึ้งเกินกว่าที่คุณคิดครับ
สำหรับความรู้สึกที่เธอมีให้ผม
โอ้ แน่นอนครับว่าผมก็ชอบเธอมากๆ เหมือนกัน
เราย้ายไปพักกันที่รีสอร์ตของผมกันดีไหมครับ
- ผมจะจัดห้องสูทไว้ให้ - ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
คุณบอกว่าไม่ต้องเป็นกังวลไป แต่ฉันว่าฉันควรกังวลนะคะ
คุณอยู่คนละโลกกับเธอ
ฉันรู้สึกอึดอัดที่จู่ๆ คุณก็โผล่มาแบบนี้
- พี่คะ... - เธอบอกว่าเธอหิว ไปกันเถอะ
- ไปกินกัน - โอ้ ถ้างั้น...
ให้ผมพาพวกคุณไปร้านอาหารที่ผมจอง...
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ เราก็จองร้านไว้แล้วค่ะ
งั้นก็ไปที่นั่นก็ได้ครับ
อะไรนะคะ
คุณจะมาด้วยกันจริงๆ เหรอ
(กินไม่อั้น - ปูหมักซีอิ๊ว)
(ปูหมักซีอิ๊ว กุ้งสด ปูตุ๋น)
- โอ้... - ท่านรองประธานคงจะตกใจ
เพราะต่อหัวกินไม่อั้น และราคาแค่ 19,900 วอนเองใช่ไหมคะ
ครับ มันก็เกือบจะขาดทุน...
กำไรนิดหน่อยกับจำนวนของเยอะๆ ก็แค่ใช้วัตถุดิบถูกๆ และก็คิดราคาต่ำๆ ไงค่ะ
ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะกินปูถูกๆ ได้ไหม
คุณคงจะกินแบบที่มีเชฟชั้นนำมาทำให้
ถ้าคุณรู้สึกอึดอัด ก็กลับไปได้เลยนะคะ
ไม่ ผมก็อยู่โลกแบบเดียวกับพวกคุณนี่แหละ
ไม่อึดอัดเลยครับ
ท่านรองประธานคะ คุณกลับก่อนดีกว่าค่ะ
ไม่ ผมจะกินปู
ผมกินได้ไม่อั้นเลยนะ
กินกันเลย เลขาคิม
พวกคุณคบกัน แล้วยังเรียกกันแบบทางการอย่างนี้อีกเหรอ
ท่านรองประธานและเลขาคิมเนี่ยนะ
ตรงประเด็นดีครับ
ผมก็อยากเปลี่ยนน่ะนะ
เรียกผมว่าพี่สิ มีโซ
พี่คะ อย่าใส่ใจเรื่องของเราเลยค่ะ
อิ่มสุดๆ เลยนะ
ฉันรู้สึกเหมือนปูกองขึ้นมาถึงตรงนี้เลย
ฉันควรกินต่อ และให้มันกองขึ้นมาถึงนี่เลย
- อิ่มแล้ว และทำไมยังกินต่อล่ะ - จะได้คุ้มค่าไงคะ
- อะไรนะ - จ่ายเงินไปแล้ว ก็ต้องกินให้คุ้ม
โอ้ใช่ คุณคงไม่ชินกับเรื่องแบบนี้หรอก
เราอยากใช้เงินให้คุ้มค่า ถึงแม้ว่าเราจะต้องยัดอาหารลงไปจนถึงคอก็ตาม
ผมก็ชินกับเรื่องแบบนี้
เคยได้ยินที่คนพูดกันว่าไม่เคยพอใจ กับสิ่งที่ได้มาใช่ไหมครับ
นั่นล่ะคือผม
ผมจะกินให้คุ้มค่ากว่าเงินที่จ่ายไปอีก
เอาล่ะ เริ่มกินกันเลย
ไข่เต็มไปหมดเลยนะครับ
ผมจะเอามาเพิ่มอีกนะครับ
พ่อหนุ่นน้อย
นี่เป็นวันสุดท้ายที่จะได้กินปูเหรอไง
กินเยอะแบบนี้เดี๋ยวก็ตายกันพอดี
ให้ตายสิ
คุณพอก่อนก็ได้นะ คุณกินคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มแล้วล่ะนะ
จริงเหรอ
งั้นวันนี้ผมหยุดก่อนแล้วกัน ตอนนี้ก็กินซะคุ้มสุดๆ แล้วกับเงินที่จ่ายไป
ฉันกินเยอะเกินไปเหรอเนี่ย ท้องฉันมีแต่ปูแต่ไปหมดแล้ว
น้ำค่ะ
ท้องคุณไม่เป็นไรนะ
ผมโอเคดีทุกอย่าง ระบบย่อยอาหารก็โอเคครับ
ตอนนี้คุณก็กินเสร็จแล้ว กลับก่อนดีไหมคะ...
แต่งตัวอะไรกันเนี่ย
เราจะไปขุดหอยกันน่ะค่ะ
เราเอาหอยที่จับได้มาทำกับข้าวกินกันทุกปีที่นี่
ก็คุณมาพักผ่อน แล้วทำไมต้องมาออกแรงกันล่ะ
แล้วคุณจะไปรู้อะไรล่ะคะ
คงจะมีเชฟที่คอยทำกับข้าวให้คุณกิน กับส่วนผสมตามฤดูกาลที่คัดสรรมาอย่างดี
คุณไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเราต้องไป ขุดหอยและเอามาทำกับข้าวกินกันเอง
คุณถึงอยู่คนละโลกกับเรายังไงล่ะ
ผมจะไปด้วย
อะไรนะคะ
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ ชีวิตคุณเดินแต่บนทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ
แล้วจะไปเดินย่ำโคลนหาหอยได้เหรอคะ
ได้สิ
ต่อให้ผมต้องเดินบนทางที่มีแต่ขวากหนาม ผมก็เดินได้ถ้ามีเธออยู่ข้างๆ
ไปทะเลกันเลย
- หาดโคลนน่ะค่ะ - ไปหาดโคลนกันเลยครับ
- อร่อยจังเลย - อร่อยมากๆ
นี่ๆ พวกคุณ
นี่เป็นปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่ มาชนกันดีกว่า
ชนกันหน่อยไหม
สำหรับชีวิตที่สุขสรรค์
- ชน - ชน
หมดแก้ว
บรรยายกาศน่าดื่มและน่ารื่นเริงดีจริงๆ เลย
ที่นี่ดีจังเลยนะ
- ไม่นะ - ว้าย กระเป๋าฉัน
หยุดก่อนค่ะ
ให้ฉันเอากระดาษทิชชู่ให้นะคะ
กระเป๋าใบนี้ซื้อมาตั้งแพง
ขอบคุณนะ คุณจีอา เธอนี่จิตใจดีจังเลย
ผมคิดว่ามันจะเย็นกว่านี้ แต่แดดแรงเหลือเกิน
งั้นเราย้ายไปนั่งในร่มกันดีไหม
ใช่ รังสีอัลตราไวโอเลตทำร้ายผิว ย้ายไปนั่งในร่มกัน
- ย้ายกัน - งั้นก็ลุกขึ้นสิ
- ตรงนี้ - ใช่
- ช่วยกันยกเร็ว - หนึ่ง สอง สาม
ยกไปตรงนั้น
หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
หนักจัง
อะไรกันเนี่ย
เซอร์ไพรส์
หวัดดีค่ะ คุณไปทำอะไรที่พื้นคะ
ก็อย่างที่ผมบอกไง "เซอร์ไพรส์"
เซอร์ไพรส์เหรอ
ใช่ ผมก็ถูกชวนมาที่นี่เหมือนกัน
ผมเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์ ที่คอยหาไอเดียในการมาสังสรรค์กันน่ะครับ
ผมอยากทำให้มันสนุกสนาน
ผมก็เลยวางแผนกับคุณจีอา และก็มาแอบหลบอยู่ข้างใต้นี้
แล้วก็รอเวลา ที่จะทำให้มันสนุกสุดเหวี่ยงกันไปเลย
และคุณก็ย้ายม้านั่งไปพอดี
ช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะ
พวกคุณก็กินกันต่อแล้วกันนะ ผู้จัดการโก เชิญค่ะ
- งั้นกินกันเลย - ค่ะ
คุณอยากดื่มเบียร์ไหม ใช่ เราต้องการเบียร์เพิ่ม
ขวดสุดท้ายแล้วน่ะ เดี๋ยวฉันไปซื้อมาเพิ่มนะ
ไม่ เดี๋ยวฉันไปเอง ฉันเห็น มีร้านใหญ่ๆ อยู่ตรงนั้น เดี๋ยวฉันไปเอง
แปลกใจจริงๆ เลย ที่คุณอาสาจะไปทำเรื่องแบบนี้ให้
ฉันต้องย่อยอาหารให้เต็มที่ จะได้ดื่มได้มากกว่านี้ไง
- รีบกลับมานะ - ได้ๆ แน่นอน
- กินกันต่อเถอะ - ไปดีๆ นะ
- ว้าว ดูน่าอร่อยจัง - สวัสดีค่ะ
- ลองชิมได้ไหมคะ - ได้ค่ะ ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งนะคะ
- จริงเหรอคะ - ค่ะ
ว้าว อร่อยจังเลย ขอลองอีกชิ้นนะ
คุณคะ ลองชิมสามชิ้นนี่มากไปหน่อยรึเปล่าคะ
- คุณไม่ได้จะซื้อนี่ - เธอจะซื้อครับ
หนึ่ง สอง สาม
เธอจะซื้อสามชิ้น อย่าทำให้เธอขายหน้าอีกล่ะ
ไปกันไหมครับ ผู้จัดการบง
อ๋อ ได้ค่ะ
สรุปเขาจะมาไหมเนี่ย
ทำไมต้องคุยโวด้วย ถ้าเขาไม่มั่นใจที่จะทำอะไรแบบนี้
พี่คะ
- ทำไมต้องมองกันแบบนั้นด้วย - พี่พูดเกินไปแล้วนะ
พี่ไม่ชอบที่จู่ๆ เขาก็โผล่มา และมาบอกพี่เรื่องที่เราคบกัน ฉันเข้าใจดี
แต่แบบนี้มันหยาบไปนะ ซึ่งไม่ใช่นิสัยพี่เลย
มีโซ ฉันก็แค่เป็นห่วงเธอ...
ไม่ต้องหรอกค่ะ เขาไม่ใช่คนแบบที่พี่คิดหรอก
เขาคอยปกป้องและดูแลฉันเวลาที่ฉันรู้สึกกลัว
พี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
ให้ตายสิ นั่นมันอะไรกันน่ะ
ผมขอโทษที่มาสาย
คุณไปเอาชุดแบบนั้นมาจากไหนคะ
คติประจำใจของผมคือ "เพอร์เฟกต์"
มีอุปกรณ์ครบก็ใช่ว่าจะทำได้ดีนะ
คุณควรที่จะต้องเรียนรู้วิธี และประสบการณ์จากเราที่ทำกันมาหลายปี
พี่คะ
- ทำไมเราไม่แข่งกันดูล่ะ - แข่งเหรอ
พวกพี่และฉันกับท่านรองประธานแบ่งเป็นสองทีม ทีมที่แพ้ก็ต้องทำตามที่ทีมชนะขอ
ได้!
อะไรก็ช่างเถอะนะ
เลขาคิม ผมจะทำให้เต็มที่ เพราะมันคือการแข่งขันนะ
คุณจะขออะไรเหรอ
อ๋อ ฉันก็จะขอไม่ให้พวกเขาเกลียดคุณ
ได้ยินแบบนี้แล้วหายเหนื่อยเลย
เอาล่ะ กรวดนี่
ตรงนี้ไม่ใช่ที่เหมาะๆ
ได้แล้ว
หอย
หอยอีกตัว
ตอนนี้ได้เวลาเก็บพวกมันกันแล้ว
เราชนะ
ใช่ ยินดีด้วยนะ มีโซกับท่านรองประธาน
แล้วเธอจะขออะไรล่ะ
ฉันขอให้...
พวกพี่ไม่เกลียดเขา
ไม่เป็นไร อยากเกลียดผมก็ได้ครับ
แต่ว่า...
ให้ดูผมไว้แล้วกันนะ ผมจะพิสูจน์เองว่าผมนั้นจริงใจขนาดไหน
เอาล่ะ ไปกันเถอะ เร็วเข้า
- คุณโอเคไหม - ค่ะ
แต่ทำไมมือคุณเย็นมากๆ เลย
ให้ฉันดูหน่อยค่ะ
คุณท้องไส้ปั่นป่วนนี่
เพราะคุณกินปูซะตั้งเยอะขนาดนั้น
- เปล่า คือ... - มานี่ค่ะ ไปกินยาได้แล้ว
- เลขาคิม หอย... - ไม่เป็นไร
- หอย... - เร็วเข้า
พี่คะ
เขากินเยอะซะขนาดนั้น เพราะอยากทำให้เราประทับใจ ใช่ไหม
แล้วใครให้เขากินเยอะขนาดนั้นล่ะ
ฉันประหลาดใจมากเลยนะ พูดก็พูดเถอะ
เขาดูหยิ่งยโสมากเลย ในหน้าข่าวและหนังสือพิมพ์
แต่เขาก็มาที่นี่และพยายามสุดๆ แม้ว่าพี่จะต้อนรับเขาแบบแย่ๆ ก็ตามที
และเขาก็ดูจะใส่ใจกับมีโซมากๆ ไม่คิดแบบนั้นเหรอ
ฉันก็กังวลเรื่อง ที่เขาอาจจะบกพร่องทางเพศ แต่ก็นะ...
เขาดูเป็นคนดีมากๆ เลยนะ
พี่สะใภ้เขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ น่าจะรักษาเขาได้อยู่แล้วล่ะนะ
อะไรนะ พี่สะใภ้เหรอ
ฉันกำลังพูดว่าฉันชอบเขาดีนะ
ลองเปิดใจรับดูสิ
นี่ อากาศร้อนจังเลย ไปกันเถอะ
เอานี่ เอาถังที่หนักกว่าไป
หนักนะ ให้ตายสิ
เอามือมาให้ฉันดูหน่อย
ผมไม่เป็นไรหรอก
ไม่ ฉีดยาที่นิ้วเดี๋ยวเดียวก็หายแล้ว
แต่ว่า...
- ยูเอฟโอ - ไหนเหรอ
เลือดๆๆ
ผมเลือดไหล
ทีนี้ก็ไปพักผ่อนได้แล้ว คุณไม่ค่อยสบาย
ไม่ ผมโอเคสุดๆ เลย
ให้ผมช่วยนะ
ไม่เป็นไร เราทำกันเองได้
งั้นคุณช่วยนวดแป้งแล้วกันดีไหม
จริงๆ แล้ว พ่อฉันต้องเป็นคนทำ แต่เขาติดงานคอนเสิร์ต ก็เลยมาไม่ได้
แขนที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันคงไม่มีแรงนวด
งั้นเดี๋ยวผมนวดให้เองนะ
ค่อยๆ ก็ได้ค่ะ
ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว
ฉันจะฉีดให้อีกครั้ง ถ้าคุณต้องการแล้วกันนะ
อีกครั้งเหรอ...
ค่อยๆ ค่ะ
ไปดื่มเบียร์กันอีกไหม
มีบาร์อยู่ตรงนั้นน่ะ
- ไปกัน - ไปเลย
พวกคุณกำลังไปไหนน่ะ
ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว เราก็เลยจะไปที่บาร์กันน่ะค่ะ
งั้นน่าจะโทรบอกฉันก่อนนะ ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเงิน...
เปล่าหรอก คือฉันจะได้เอานี่ให้จีอาเป็นของขวัญ
อ๋อค่ะ เยอะจังเลยนะคะ
- โอเค ไปกันเถอะ - ไปกันเลย
ที่นี่ไม่ค่อยมีคนเลยนะ มีแค่เราที่นี่น่ะ
ใช่ ทำไมพวกคุณเงียบกันจังเลย ทุกคน
มีอะไรสนุกๆ มาเล่าให้ฟังกันไหม
ก็เราเจอกันทุกวัน จะเอาเรื่องอะไรสนุกๆ มาเล่าให้ฟังได้อีกล่ะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
ทานให้อร่อยนะคะ
- นี่ - ค่ะ
รู้ใช่ไหมว่าเราพยายาม ที่จะให้มีสวนสาธารณะตรงทางแยกน่ะ
ช่วยเซ็นชื่อลงนามด้วยสิ
- โอ้ คุณที่อยู่ห้อง 301 นี่เอง - ค่ะ
คุณก็น่าจะเซ็นชื่อร่วมลงนามด้วยนะ
เหลือแค่คุณกับผู้ชายที่อยู่ชั้นดาดฟ้าที่ยังไม่ได้เซ็น
โอ้ จริงด้วย ตรงนี้ค่ะ
- ขอบคุณนะ - ค่ะ
คุณครับ ทำอะไรอยู่ครับ ทำไมเอาปลาหมึกปิดหน้าแบบนั้นล่ะครับ
อ๋อ คือว่า...
- ก็เหมือนกับรายการหน้ากากนักร้องไงครับ - อะไรนะ
- รายการหน้ากากนักร้องเหรอ - ครับ
ก็คุณอยากให้บรรยายกาศสนุกๆ ไม่ใช่เหรอ
ผมก็เลยอยากทำให้มันสนุกๆ ด้วยการร้องเพลง
โอเค เอาล่ะ จะร้องแล้วครับ
หยุดก่อนๆ
อะไรเหรอครับ
ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ ต่อให้อยากจะก้าวหน้าในหน้าที่การงานก็เถอะ
อะไรกัน ก้าวหน้าในหน้าที่การงานเหรอ
คุณได้ยินมาสินะว่าแผนกเรา ก็เหมือนทางลัดที่จะทำให้หน้าที่การงานก้าวหน้า
ใช่ไหม คุณก็เลยอยากย้ายเข้ามาที่แผนกเรา
คุณก็เลยคิดว่า "ฉันควรจะไปเอาอกเอาใจใครดีนะ"
ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็หาข้อสรุปได้ว่า
ผู้จัดการช็องคือคนที่มีตำแน่งใหญ่ในแผนก และก็ควรจะเอาอกเอาใจเขาใช่ไหมล่ะ
ผมพูดถูกไหม
- ไม่เลย - ไม่เหรอ
และผมยังจบจากมหาวิทยาลัยโคริด้วย
ก่อนอื่นเลย เขาก็เอาใจผม ด้วยการใส่เสื้อที่มีตราหมาวิทยาลัย
เสร็จแล้วก็ทำให้ตัวเองเป็นที่โปรดปราน ด้วยการร้องเพลง
คุณอยากให้ผมเอ็นดูและช่วยคุณใช่ไหม
คุณโก กวีนัมครับ ผมพูดถูกใช่ไหม
ครับ ถูกแล้วครับ
โอ้ ระวังครับ ผู้จัดการบง
คุณนั่นแหละที่ต้องระวัง
เรื่องอะไรครับ
ทุกอย่างเลย
อย่ามาหว่านเสน่ห์ฉันด้วยการช่วย หยิบแผ่นเสริมอึ๋มให้ฉัน
แล้วอย่ามาซื้อไส้กรอกสามถุงให้ และทำเหมือนว่าไม่ได้คิดอะไรกับฉัน
อย่ามาทำให้ฉันหวั่นไหว
ทำไมถึงตามฉันมาล่ะคะ
คุณดูเมามากและผมก็เป็นห่วงว่า คุณอาจจะเดินล้มได้ครับ
หว่านเสน่ห์อีกแล้วสินะ
งั้นก็มาดูแลฉันสิ
แปลกจังเลยนะ
ฉันชอบผู้ชายที่เพรียบพร้อม แต่ก็แอบชอบเลขายางเหมือนกันนะ
ชวนเขาออกเดตเลยดีไหม
ไม่ น่าอายจะตายไป ฉันจะไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรอก
ผู้หญิงต้องรักษาท่าทีไว้ จะไปชวนออกเดตก่อนได้ไง
ต้องสงวนท่าทีของฉันเอาไว้
เป็นไงบ้างคะ
คุณขุดหอยขึ้นมา แล้วก็เอามาทำบะหมี่กับแพนเค้ก
อร่อยใช่ไหมล่ะ
ครับ ปีหน้าผมก็จะมาอีก
เดี๋ยวค่อยว่ากันดีไหม
ครับ
นี่เป็นการพักร้อนประจำปี ด้วยการมาที่นี่แล้วขุดหอยเหรอครับ
ค่ะ พ่อฉันมักจะมาที่นี่และขุดหอยกันตลอดเลย
- ไม่เหมือนใครเลยนะครับ - เหรอคะ
เราสัญญากับแม่ของเราไว้น่ะ
สัญญาเหรอครับ
ก็ตอนที่มีโซอายุได้สี่ขวบ
พ่อของเราอยากไปประกวดที่งานเทศกาลดนตรี
เขาก็เลยไปเช่ารถมา และเราก็กำลังไปกันที่นั่น
พ่อจะชนะการประกวดมาให้ได้และเอา ถ้วยรางวัลมาให้แม่เพื่อเป็นของขวัญวันเกิด
และระหว่างการกล่าวรับรางวัล
ผมก็จะประกาศชื่อคุณออกไมค์ไปเลยนะ
ฉันจะเฝ้ารอแล้วกันนะ
ทะเล!
ว้าว ทะเลจริงๆ ด้วย
สวยจังเลย
เราก็พอมีเวลา หยุดแวะกันสักแป๊บดีไหม
เอาสิ
ลูกๆ อยากไปดูทะเลกันไหม
- ค่ะ - ค่ะ
ตอนนี้ได้เวลา...
อะไรเหรอคะ คุณทำอะไรหายเหรอ
- กุญแจรถน่ะ - ว่าไงนะ
ผมเป็นสามีที่ใช้ไม่ได้เลย
ผมดันทำให้คุณเป็นห่วง มากกว่าที่จะเอาถ้วยรางวัลมาให้คุณ
นี่อาจจะเป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดของคุณเลยใช่ไหม
ไม่หรอกค่ะ
คุณต้องเสียดายมากๆ เลย ที่ไปประกวดไม่ทันต่างหากล่ะ
หนูหาเจอแล้ว มีโซหาเจอแล้ว
จริงเหรอ หาเจอเหรอ
ลูกหมายถึงหาหอยเจอ ไม่ใช่กุญแจรถนี่
ใช่ค่ะ เป็นครั้งแรกเลยที่หนูเห็นหอย เราเอามันไปทำอะไรๆ กินกันได้นะคะ
เราต้องหามาให้เยอะกว่านี้จ๊ะ
ลูกๆ อยากอยู่นี่หาหอยกันใช่ไหมจ๊ะ
- ค่ะ - ค่ะ
- งั้นไปกันเลย - ไปกัน
โทษทีนะ
คุณก็เดินหากุญแจรถนะคะ ส่วนฉันจะไปเล่นกับเด็กๆ เอง
ไม่เอา
ไมเคิล เจ. ฟอกซ์พูดไว้ว่า
"ครอบครัวไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่เป็นทุกสิ่งต่างหากล่ะ"
ผมโทรไปหาบริษัทเช่ารถได้ และเดี๋ยวผมค่อยไปประกวดปีหน้าแล้วกัน
แต่สำหรับวันนี้ ผมจะโฟกัสกับทุกสิ่งซึ่งก็คือครอบครัวของผม
คุณทำแบบนั้นได้เหรอ
แน่นอน เราไม่ได้ไปไหนกับลูกๆ มาสักพักแล้ว
ผมคิดว่าที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ก็เพราะอยากให้ครอบครัวเรามีเวลาที่ดีๆ ไง
คุณไม่ได้เป็นสามีที่ใช้ไม่ได้สักหน่อย และมันก็ไม่ได้เป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดด้วย
ที่เรามีเวลาดีๆ แบบนี้ ก็เพราะคุณไง
นักร้องเฮฟวีเมทัลที่โด่งดัง ร็อบ ฮาลฟอร์ดพูดไว้ว่า...
ฉี่ หนูปวดฉี่ ฉี่
ลูกสาวคุณ ยัยมีโซ บอกว่าเธอปวดฉี่น่ะ
เอาล่ะ งั้นไปกับพ่อนะ
เรามากันที่นี่ในวันเกิดของแม่ทุกปีดีไหม
- จริงเหรอ - ไชโย ตื่นเต้นจังเลย
เธอทำแบบนั้นตลอดมา จนถึงปีสุดท้ายที่เธอจากไป
เดี๋ยวนะ
งั้นวันนี้ก็เป็น...
ค่ะ วันเกิดของแม่น่ะค่ะ
เรายังมีความทรงจำเกี่ยวกับเธอที่ชัดเจน
แต่มีโซยังเด็กเกินไปที่จะจำได้ในตอนนั้น
มันก็น่าเศร้าใจมากๆ เลยนะคะ
โทษทีนะคะ ถ้าวันนี้ฉันทำอะไรแย่ๆ กับคุณ
ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่าคุณเป็นคนดี คุณเอาใจใส่เธอมากๆ เลย
แต่ฉันก็หวังว่า...
มีโซของฉันที่เสียแม่ไปตั้งแต่เด็กๆ...
จะมีครอบครัวที่รักใคร่และแสนอบอุ่น
ฉันก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ ที่เธอไปคบกับคนที่ไม่ธรรมดาอย่างคุณ
ตอนนี้คุณไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ
ผมก็หวังที่จะให้เธอมีความสุขเหมือนกัน
ผู้หญิงที่ลักพาตัวเราไป คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าเธอมีลักษณะเป็นยังไง
ตอนที่ออกมาจากบ้านหลังนั้น จำอะไรได้บ้างไหมคะ
สองรูปนี้ รูปไหนคือคุณเหรอคะ
หนูไม่แน่ใจว่าคุณจะรู้สึกยังไง
แต่สำหรับหนู มันดูเหมือนว่า "ฮยอน" ก็คือชื่อของท่านรองประธาน
ทำไมมานั่งกร่อยอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ
ทำไมทำหน้าตาแบบนั้นล่ะ
มีอะไรเหรอ มีเรื่องอะไรรึเปล่า
ที่รัก...
ฉันคิดว่า...
ถึงเวลาที่จะเล่าความจริงให้ลูกๆ ฟังแล้วล่ะ
ว่าไงนะ
ฉันไม่คิดว่าเราจะปกปิดเรื่องนี้ได้อีกแล้วล่ะนะ
ผมรู้สึกเหมือนครอบครัวคุณยอมรับผมบ้างแล้ว
ค่ะ
ผมมีความสุขยิ่งกว่าถูกยอมรับว่า เป็นซีอีโอผู้ทรงอำนาจในวัย 30 เสียอีก
แต่ผมก็รู้สึกแย่นิดหน่อยนะ
ผมคงจะไม่มาที่นี่ ถ้าผมรู้ว่านี่คือวันเกิดของแม่คุณ
คุณควรจะได้อยู่กับครอบครัวในวันที่สำคัญแบบนี้
ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ฉันมีความสุขมากๆ ที่คุณมาที่นี่ และพยายามทำเต็มที่เพื่อฉัน
พี่ๆ ฉันก็มีความสุขมากๆ ที่พวกเขาได้รู้ว่าคุณเป็นคนดีมากๆ ค่ะ
เราแสดงความเสียใจ ในวันครบรอบการจากไปของแม่
และเราก็ได้เฉลิมฉลอง วันเกิดของแม่ในเวลาเดียวกัน
ผมว่าครอบครัวคุณเป็นคนดีมากๆ เลยนะ
และแน่นอนว่าผมก็คิดว่า แม่คุณคงต้องเป็นคนดีมากๆ เหมือนกัน
ถูกแล้วล่ะค่ะ
แม่เป็นคนดีมากๆ เลย
พอเรามาถึงกันที่นี่ได้ไม่นานนัก
อยู่ๆ แม่ก็ล้มป่วยกะทันหัน
เล่นซ่อนหา
พ่อฉันต้องคอยไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาล
ฉันก็เลยต้องอยู่คนเดียวตลอด
ฉันอิจฉาพวกเด็กๆ ที่มีแม่อยู่ข้างๆ พวกเขา
แล้วอยู่มาวันหนึ่ง...
ไม่เอานะ อย่าทำแบบนั้น
มีโซ
แม่คะ
แม่ เล่นซ่อนหากัน แม่หาหนูนะ
- งั้นเล่นกันเลยไหม - ค่ะ
โอเค ไปซ่อนเลย
ฉันดีใจที่ได้เจอแม่
ฉันมีความสุขจริงๆ
กลายเป็นว่าแม่แค่กลับมาบ้านเพราะหมอบอกว่า
เขารักษาแม่ไม่ได้แล้ว
แม่ต้องลำบากมากแน่ๆ ที่ต้องวิ่งเล่นกับฉัน ทั้งๆ ที่ป่วยอยู่แบบนั้น
แต่ถ้าไม่มีเหตุการณ์ในวันนั้น
ฉันก็คงจะลืมเธอไปในไม่ช้าก็เร็ว
ฉันเด็กมากและจำอะไรที่เกี่ยวกับเธอไม่ค่อยได้
ผมเข้าใจครับ
ดังนั้นถ้าคุณมีความทรงจำอะไรก็ตาม ที่คุณฝังใจกับมัน
ฉันหวังว่าคุณจะเล่าให้ฉันฟังสักวัน
แล้วฉันจะรอฟังนะคะ
เพราะฉันจะอยู่เคียงข้างคุณไปตลอด
แย่จังเลยนะที่เธอต้องไปแล้ว
ฉันบอกพี่แล้วไงว่าต้องไปงานแสดงสินค้า ตอนที่เรากินมื้อเที่ยงกัน
ครั้งหน้าผมจะมาหาอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับ
- พักผ่อนให้สนุกนะคะ - ไปดีมาดีนะ
- ดูแลเธอดีๆ ด้วยล่ะ - ได้ครับ
ลาก่อนนะ
คุณแม่ดูสีหน้าไม่ดีเลย มีเรื่องอะไรเหรอครับ
อย่ารู้สึกสับสนไป
อย่ารู้สึกหงุดหงิดใจไป
ถึงจะรู้สึกผิดก็ตามทีนะ
ฟังแม่ให้ดีล่ะ
วันนั้นเมื่อ 24 ปีก่อน...
คนที่ถูกลักพาตัวไป...
ไม่ใช่ลูกหรอกนะ
ต้องเป็นฉันสิ
ต้องใช่แน่นอน...
ต้องใช่ฉันสิ ที่เป็นคนที่ต้องผ่านเรื่องราวพวกนั้นมา
นี่คือการปฏิวัติของซอฟต์แวร์ที่เยี่ยมยอด
ให้ผมได้แนะนำเครื่องมือวิเคราะห์ "บีดาต้า"
คุณกินอะไรอยู่น่ะ
โทษทีค่ะ ฉันหิวนิดหน่อย
- ถ่ายรูปกับบุคคลสำคัญเสร็จแล้วเหรอคะ - ใช่ เกือบเสร็จแล้ว
วุ่นวายมากเลยนะ
ผมอยากกลับบ้านไปพักผ่อนแล้วล่ะ
เดี๋ยวมีการแสดงเฉลิมฉลองก็เสร็จแล้วค่ะ อดทนอีกสักพักนะ
ไม่มีอย่างอื่นหลังจากนี้แล้วนะ
ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณคงต้องเหนื่อยมาก ก็เลยเลื่อนกิจกรรมอื่นออกไปก่อนค่ะ
รู้ใจผมที่สุดเลย
คุณอีครับ
- งั้นไปนั่งรออีกสักพักนะ - ค่ะ
ณ บัดนี้คือการแสดงเฉลิมฉลอง งานแสดงสินค้าของบริษัทนิวเคกรุ๊ป
การแสดงมายากล ของนักมายากล ชเว ฮยอนอู!
ช่วยส่งเสียงปรบมือดังๆ ให้กับเขาด้วยครับ
ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้คะ
ผมรู้มาว่าความทรงจำของผมมันผิดไป
คุณก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม
มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ
ที่จะตอบคำถามของผมมา
และตอนนี้ กับแขกรับเชิญพิเศษ ที่จะทำให้การแสดงตื่นเต้นขึ้นไปอีก
ขอแนะนำนายแบบหนุ่ม คิม นาย็อน
ซึ่งหมายความว่า...
ความทรงจำที่ผมมี มันผิดมาตลอดใช่ไหม
ผมเคยมี...
ความฝันเกี่ยวกับวัยเด็กที่ยากจะเข้าใจได้
ถ้าบางที... ไม่แน่ว่าบางที...
ความทรงจำในฝัน...
พ่อไปทำงานแล้ว
- ทำไมเธอถึงพูดจาไร้สาระอยู่ได้ - คุณน้าดูแปลกๆ ไป
ไม่ใช่หรอกนะ มีโซ ไม่ใช่คุณน้าหรอก มันคือแมงมุม แมงมุมตัวใหญ่
พี่คะ ฉันกลัว
มีโซ อยู่ตรงนั้น อย่ามาตรงนี้
ไม่นะ พี่ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว
ยัยเด็กโง่ อย่ามาตรงนี้!
ตอนนี้ฉันจำได้แล้ว
มีโซๆ นี่ ตื่นสิ
คิม มีโซ
เลขาคิม ตื่นสิ คิม มีโซ
คิม มีโซ
คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร
นายไปพูดอะไรกับเธอ ทำไมเธอถึงหมดสติไป
ไม่มีอะไรที่เป็นความลับได้ตลอดกาลหรอกนะ
คำบรรยายโดย Poh Jindawech